من همون جزیره بودم                 خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موجها               قامتم یه بستر نرم

یه عزیز دردونه بودم                  پیش چشم خیس موجها

یه نگین سبز خالص                    روی انگشتر دریا

تاکه یک روز تو رسیدی              توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو                 تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت                     دلم انگار زیر و رو شد

برای داشتن عشقت                    همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار                   نفسم برید تو سینه

ابر و باد ودریا گفتن                  حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم                    بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد                        از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت                    سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم                   چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم                 نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن               می گذره اما به سختی

دل تنها و غریبم                       داره این گوشه می میره

ولی حتی وقت مردن                 باز سراغتو می گیره

می رسه روزی که دیگه             قعر دریا می شه خونم

اما تو دریای عشقت                 باز یه گوشه ای می مونم

 ناگهان دیدم سرم آتش گرفت

سوختم، خاکسترم آتش گرفت

چشم وا کردم، سکوتم آب شد

چشم بستم، بسترم آتش گرفت

در زدم، کس این قفس را وا نکرد

پر زدم، بال و پرم آتش گرفت

از سرم خواب زمستانی پرید

آب در چشم ترم آتش گرفت

حرفی از نام تو آمد بر زبان

دستهایم، دفترم آتش گرفت