نگاهم غریبه است با تو

دلم غریبه تر

حالا به تمامت حضورم اسیر سفر شدم

سفر یعنی مهر بر بی خیالی ایام زدن

هوا روشن می شود،

ولی این روزگار چندیست که دیگر سفید نیست

و این خاکستری همیشه سیاه انتظار

چه صورت بی هویتی

این خنده تکراریست

از تلخی داستان رفتنت

لبریز از بی سببی اندوه

و همهمه ویرانی

به بی راهه بی کسی و بغض

به منتهای طعنه ی تنهایی

همیشه در اوج لحظه، مسافر نبودنی

ابری که می شوم

مادر قصه دیوانه گیهای مجنون را برایم می خواند

و من به تمامت درد مجنون قصه ی لیلی می شوم

شاید این نقطه

فریاد

تکراری مادران باران باشد...

بچه که بودم

هرشب به مهمانی مهتاب می رفتم

و هم آواز رویا ستاره می چیدم

و هر روز ستاره های مچاله شده جیبم را به بچه های

خیابان می دادم

بچه که بودم

سر سفره آفتاب و پرنده ها می نشستم

و هر روز داستانهای خورشید را برای بچه های خیابان

تعریف می کردم

بزرگ که شدم

غروبی ستاره های مچاله شده در جیبم

و آسمانی داستان نگفته در دلم داشتماما دیگر بزرگ شده ام

و آدم بزرگهای خیابان

 نه ستاره هایم را می خواهند

نه داستانهایم را

و هر روز به من می گویند که دیگر بزرگ شو

...

تنها که می شوم، نمی دانم

رویاهایم همسفر دیروزند یا فردا

تنها که می شوم، می دانم

امروزم می خندد

چون خسته مسافریست که فردا همسفر است به رویاهایم

تو که نیستی

مهتاب فراموش می شود به روشنی

و صبح به سلام

تو که نیستی

عشق پا به پا می شود به تسکین سر انگشت رویا

و سهم سادگی من نوازش مغموم آسمان

تو که نیستی

به شوق آمدنت پرده ها می رقصند و اندوه کوچه را به

من می دهند

تو که نیستی

نشاط ثانیه به دقیقه وساعت ربوده می شود

تو که نیستی

روز لبریز می شود از انتظار

   و نگاه من بی قرار

      سایه نشین تنهاییست .  .  .