همیشه منتظرم

اما انگار که زمین به قدمهایت دلبسته باشد

و من ساکن خوش باور آسمان...

تو درنگ می کنی

دم به دم

و من برای رسیدنت

معتاد می شوم به باران

ترنم تنهایی ام را می شنوی؟

نگاه روی آینه می چرخد

در خانه صدای درد می پیچد

آسمان سیاه می شود

تا ستاره ها یک به یک به فراموشی سپرده شوند

چشمانم را می بندم

ترانه ی گامهایت

به سکوت می رسد

و من خط به خط دلتنگی را آغاز می کنم...

سایه برهنه ی بودن

وسوسه ی این رویا که شاید فردا روزیست که متولد شوم

واهمه ی همیشه ملموس مرگ

انگار، خوابهایم همگی شبیخونیست از سفر

باد، خزنده می وزد

و من در این ترانه همسفرم

سفری به تنهایی خویش

تا به بغض لحظه برای بی کسی به خود بیاندیشم

صبح می شود

خورشید ابریست

آفتاب سرد است

رها شده ای

تصویر تبسم را باران شسته است

سرانگشتت پی تسکین پنجره های برهنه می دود

نگاهت را از دار تنهایی

دلت بی نصیب از آواز

اینجا عشق تبخیر می شود به هرزگی روزها

دریا، هراسان نگاهت از اندیشه ی کدام دیوار زخمیست؟

خسته ام از پرسه های تنهایی

از این پیمودن

خسته ام از این جاده های همیشه خاکستری شلوغ

خسته ام از عابران بی قرار مقصد

از شباهت توالی نگاههای سرد

خسته از درد

خسته ام از بغض بی کسی

چشمهایم را می بندم فرو می ریزم به تلنگری بی وقفه ی رویا

صدای باران می شنوی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟