بچه که بودم

هرشب به مهمانی مهتاب می رفتم

و هم آواز رویا ستاره می چیدم

و هر روز ستاره های مچاله شده جیبم را به بچه های

خیابان می دادم

بچه که بودم

سر سفره آفتاب و پرنده ها می نشستم

و هر روز داستانهای خورشید را برای بچه های خیابان

تعریف می کردم

بزرگ که شدم

غروبی ستاره های مچاله شده در جیبم

و آسمانی داستان نگفته در دلم داشتماما دیگر بزرگ شده ام

و آدم بزرگهای خیابان

 نه ستاره هایم را می خواهند

نه داستانهایم را

و هر روز به من می گویند که دیگر بزرگ شو

...

تنها که می شوم، نمی دانم

رویاهایم همسفر دیروزند یا فردا

تنها که می شوم، می دانم

امروزم می خندد

چون خسته مسافریست که فردا همسفر است به رویاهایم

تو که نیستی

مهتاب فراموش می شود به روشنی

و صبح به سلام

تو که نیستی

عشق پا به پا می شود به تسکین سر انگشت رویا

و سهم سادگی من نوازش مغموم آسمان

تو که نیستی

به شوق آمدنت پرده ها می رقصند و اندوه کوچه را به

من می دهند

تو که نیستی

نشاط ثانیه به دقیقه وساعت ربوده می شود

تو که نیستی

روز لبریز می شود از انتظار

   و نگاه من بی قرار

      سایه نشین تنهاییست .  .  .